The Day After!..........

Deze begon eigenlijk gisterenavond met het ophalen van de beelden door het lezen van de blogs waaraan ik nog niet was toegekomen. De blogs, geschreven door mijn teamgenoten, hielden mij ondanks de vermoeidheid en het late uur uit mijn slaap. Eveline was al in diepe rust zodat ik in alle stilte beelden en emoties tot mij kon laten komen. En wat een heerlijke film was het! Al openbaarde deze zich in omgekeerde volgorde beginnend bij die geweldige finish (een Alpe D'Huez finale op de Cauberg). Fantastisch om te zien hoeveel familie en vrienden naar Valkenburg waren gereisd om ons te onthalen. Natuurlijk waren onze gedachten ook bij Robert die de dag daarvoor zo onfortuinlijk ten val was gekomen in de afdaling. Sterkte Robert.

Ik sloot mijn ogen en fietste in gedachten over de prachtige wegen door het Zuid-Limburgse landschap naar de Ardennen, verder ging het naar Luxemburg en Noord-Frankrijk waarvan men zegt dat het er zo stil is en wat is dat soms heerlijk. Mijn mede teamgenoten hadden allemaal hun karakteristieke tred ontwikkeld; de machtige "dance des grimpeurs" van Jacques, de lichte pedaalslag van Bart, het schitterende slingeren van het bovenlichaam van Ed, de rug onlastende (bijna Wim de Bie achtige) fietshouding van Arjen, de onverzettelijke blik vooruit houding van Filip en tot slot Robert met een houding van "het zal mij benieuwen". Allengs kwamen de Vogezen en Jura voorbij (prachtig beschreven door Arjen in voorgaande blogs). Voor mij als vader van Hidde een speciale dag omdat ik zoonlief zag exploderen op de Grand Ballon en ons "oude mannen" achteloos aan de kant zette. En hij genoot ervan! Verder ging de film richting de Alpen, Col de Madeleine, de Croix de Fer, Lautaret etc. Stuk voor stuk schitterende beklimmingen en evenzo mooie afdalingen. Ik ervaar weer de start van de tour in Bardonechia, de spanning de kou en de sfeer onder de deelnemers, organisatie en vele vrijwilligers.

Dan gaat de film sneller draaien en ik denk aan onze voorbereidingen, de vele kilometers, de sponsorinspanningen, de fietspreparaties, de soms monomane, bijna a-sociale opstelling naar je vrouw en gezin, het over niets anders kunnen praten dan fietsen en mijn eerste e-mail met de uitnodiging om deel te nemen aan de tour en de formatie van de ploeg, 7 mannen met een doel; fietsen voor Artsen Zonder Grenzen en zo veel mogelijk geld inzamelen voor mensen in acute nood. SPONSOREN BEDANKT!

Voordat de slaap het wint komen de mooiste beelden binnen; wat hebben we gelachen, als team geopereerd, elkaar geholpen en zo samen een geweldige prestatie neergezet. Dan wint de slaap het van de film en wordt alles donker en droom ik heerlijk van twee fantastische vrouwen die ons gedurende de tocht hebben bijgestaan met de heerlijkste versnaperingen, de altijd vrolijke en stimulerende blikken en aanmoedigingen, de warme arm om je heen op de ijskoude Madeleine en bovenal de altijd positieve instelling tijdens de tocht.

Renee, Eef, Bart, Filip, Jacques, Arjen, Robert en Ed enorm bedankt voor jullie gezelschap ik heb van jullie genoten!
Maarten van Zon

Alvast succes gewenst

Helaas is het onderstaande stukje 1,5 dag vertraagd omdat de wifi verbinding in het restaurant de vorige avond er na 24.00 uur plotsteling uitlag. Nog velen malen meer helaas is gisteren een ongeluk gebeurd in ons team. In een bocht in een stijle afdaling door een scherpe kloof is Robert gevallen tegen de vangrail nadat hij hard moest remmen. Hij heeft zijn bovenarm gebroken op een ongelukkige plaats en zal in Nederland moeten worden geopereerd. Wij hebben goede hoop dat hij hier weer helemaal van kan herstellen, maar het is een heel gevoelige slag voor ons team. Het is vreselijk om je teammaat in een afdaling na een bocht in een ongelukkige houding tegen de vangrail te zien liggen. Het aanvankelijke afgrijzen dat zich van ons meester maakte zakte evewel toen bleek dat Robert, hoewel aangeslagen, goed bij zinnen was en slechts alleen zijn arm gevoelig bleek. De eerste hulpdienst van de Tour was binnen een half uur ter plekke en we vonden het ongelooflijk dat Robert overeind werd geholpen zonder dat hij een kik gaf. Was het de kunst van de verzorger of kon Robert zich zo goed beheersen? Hij is onder begeleiding van onze teamcaptain Maarten naar het ziekenhuis in Malmedie gebracht waar ondertussen ook zijn vrouw Nicolette vanaf de finishplaats naar toe was gedirigeerd. Voor ons als leken lijkt een gebroken arm een milde kwetsuur als je dit afzet tegen wat er had kunnen gebeuren bij een val tegen de vangrail in een bocht tijdens de afdaling. Robert, als je dit leest, we missen je en zullen de laatste dag er nog wat van proberen te maken.

Voor jullie - lezers van onze blogspot - hebben wij alvast 15 startbewijzen gereserveerd voor de Tour For Life 2011. We gunnen jullie van harte wat wij nu mee mogen maken. We geven je nu alvast een beschrijving van wat je volgend jaar 8 dagen bezig gaat houden. ' s Ochtends is als het goed is je favoriete fietsbroek droog. Je hebt hem immers op de hand gewassen de vorige avond. Besmuikt check je of je kamergenoot niet kijkt en breng je een royale proportie van de antibactiriele creme aan voordat je de elastische broek met zeem omhoog trekt. Waar is de hartslagmeter? Je wilt immers niet dat deze te hoog oploopt want je hebt een heel wielerseizoen getraind rondom je "omslagpunt" en je weet dat je spieren gaan verzuren als je hartslag daarboven komt. Daarna het wielershirt aan dat je hebt afgestemd met je teamleden de vorige avond. Meerdere sponsoren hebben een outfit ter beschikking gesteld maar bovendien heeft jouw team een shirt laten bedrukken met de logo's van de hoofdsponsoren. Op de rug van het shirt zitten drie vakken die gedurende de dag de rol van voorraadkast, klerenkast en materiaalkast vervullen. De etensvoorraad bestaat uit repen die kwartalen lang houdbaar zijn, over het algemeen niet te vreten, maar die je van alle brandstoffen voorzien die je bij duursporten nodig schijnt te hebben. En het stilt het verlangen naar een fatsoenlijke maaltijd. De klerenkast biedt ruimte voor je wind- en/of regenjack die je nodig hebt in de frisse ochtenden, bij afdalingen en bij tussenstops. Ook bundel je je fietserslingerie: losse armstukken die op onregelmatig wegdek al snel afzakken en een glimp bieden op blote huid, waarschijnlijk vanwege een hormonaal bepaalde reden spannender dan helemaal geen kleren, maar die je meeneemt tegen de kou. In het materiaalvak zitten je multitool voor het afstellen onderweg, je fietspomp, extra batterijtjes voor de gps die op je stuur zit en eventueel een extra binnenband. En niet te vergeten je mobiele telefoon. Want als je ondanks bloed zweet en 45+ tranen het wiel van je voorganger steeds kleiner ziet worden - of je wordt kansloos gepasseerd wordt door een intercity-team met een naam als "Axel Koenders Fit Service" - dan is het fijn om met de telefoon in je hand aan te kunnen geven dat je er voor kiest om even rustig aan te doen. En het is natuurlijk helemaal mooi als vanuit je fietstrui jouw eigen exotische oproepdeun klinkt. Daarmee geef je aan dat je weliswaar in het peleton maar een nummer bent, maar in een wereld ver weg uniek, onmisbaar en belangrijk.

Met deze tips voor onderweg moet het jullie gaan lukken volgend jaar om prachtige fietsdagen te gaan maken in de Tour For Life, net zoals wij nu doen. Wij zullen om jullie verder te enthousiasmeren de aankomende dagen onze blog aanvullen met foto's, filmpjes en meer verhalen en verslagen. Helaas laat het fietsen niet toe dat we eerder onze ervaringen met jullie kunnen/konden delen. Dat doen jullie vogend jaar vast beter!!
Geschreven door Arjen Boer

Wat een geweldige ervaring is deze Tour! Niet alleen de enorme inspanning bergopwaarts maar ook de landschappen die we onder ons door trappen ontnemen ons de adem. Regelmatig komen we in valleien die volmaakt vredig lijken. De zon schijnt continue en de schaduwwerking maakt vooral in de ochtend en de avond dat rotspartijen, bossen, langgerekte bergkammen en versgroene weilanden fraai tegen de frisse azuurblauwe lucht afsteken. Boeren rijden met een onschuldig gangetje met antieke trekkers over de gewelfde akkers en trekken symmetrische lijnen. Alsof hier en daar een gigantische kam zachtjes over de velden wordt gehaald om de natuur toch nog een beetje naar de hand van de mensen te zetten. Dat gebeurt al zo sinds mensheugenis en het geeft een gevoel van comfort dat dit onveranderd door gaat, ondanks het doldraaien van de geciviliseerde wereld. Heel vaak zien we deze trekkers het gemaaide gras opschudden zodat het sneller droogt in de zon. Hoe is het mogelijk dat je je dagen lang bezig houdt met het opschudden van gemaaid gras terwijl de geldstromen, digitale communicatie en vliegtuigen steeds harder om de aarde heen suizen? Wat is het heerlijk om over kronkelweggetjes te pedaleren en om de harmonie te ervaren van deze berglandschappen.

We moeten wel heel fors aan de bak om dit allemaal mee te mogen maken. De dagen bieden geen gelegenheid voor andere dingen dan fietsen en alles wat nodig is om te kunnen fietsen. Het schrijven van dit verslag is per definitie nachtwerk en de wekker gaat weer om 6.30 uur. We zijn nu vijf dagen onderweg en het wordt op onderdelen steeds moeilijker. Niet alleen de spieren zijn overbelast en pijnlijk maar ook het zitvlees is toe aan iets anders. Nog afgezien van diverse lichamelijke zwakheden waarmee wij als niet meer zulke jonge goden begonnen aan deze Tour en. Zwakke ruggetjes, stijve nekken, protesterende knieen en andere zeurende zaken die je met pillen of sportschool niet kunt wegnemen. Vandaag zijn we hardhandig op onze sportieve plaats gezet door een gastoptreden van Hidde, de zoon van Eveline en Maarten. Bijna 16 jaar oud en ongetraind draaide hij op indrukwekkende wijze een dag mee in ons team. Schijnbaar moeiteloos zette hij ons bergopwaarts op enige meters achterstand en met dalen deed hij mee met de voorsten. Aangetekend moet worden dat hij dagenlang vanuit de volgwagen de techniek heeft kunnen bestuderen van de diverse toppers in Hier draait 't om, maar toch. Een groot talent! Ook Eveline en Renee zijn op hun fiets gestapt die ze hadden meegebracht en hebben Le Grand Ballon met succes beklommen. Ca 1000 meter stijgen in ca 15 kilometer, gewoon erg! goed. Gelukkig hielden zij meer rekening dan Hidde met onze ego's en kwamen zij na ons op de top aan. We hopen dat deze topvrouwen weer hun verzorgende rol willen oppakken, we kunnen niet zonder ze. Hoewel, Ed heeft vandaag achter het stuur van de Espace gezeten - teveel gegeven gisteren - en het ontbrak ons aan niets, behalve dan aan Ed zelf. Vitamine Lawaai, gezelligheid in het peleton, morgen is het er weer hopen we.

Nog drie dagen beulen, nu we de bergen uit zijn is de inspiratie ook minder vanzelfsprekend en zullen we moeten bijten om morgen 150 kilometers en zaterdag 220 kilometers (!) te draaien. En dan komt eens te meer het belang van de steun die jullie allen ons (hebben ge) geven naar voren.
Dank je wel voor alles, wij blijven ons stinkende best doen!
Arjen Boer

195 kilometer genieten in het middelgebergte Jura

Vandaag de op 1 na langste etappe, 195 km dwars door de Jura. En wat was het genieten! Jawel, je leest het goed, genieten! Volop zon, nazomers temperatuurtje, geen hooggebergte meer, en een goed team waarmee we de noordenwind goed de baas konden. Het ging niet vanzelf, we moesten er wat wat voor doen. Want ook in deze rit zaten de nodige hoogtemeters. het routeboek gaf 1200 hm aan, maar wij hebben tegen de 2000 hm gemeten. Heuvel op, heuvel af, en af en toe een vlak stuk van 30 km.

Met het oog op de lange afstand, waren we vandaag wat vroeger vetrokken. 7.45 aan de start, 8 uur weg. met 4 graden was het buiten aan de frisse kant. De eerste 50 km waren continu berg op berg af. beetje Ardennen-achtig, maar dan wat hoger. Wel dezelfde wegenbouwer, want haarspeldbochten, daar doen ze niet aan: de weg kan gewoon recht naar boven aangelegd worden.

Na 50 km was de eerste bevoorrading. Het ontbijt was nog niet helemaal verteerd, dus we aten niet al te uitgebreid. De daarop volgende 80 km tot de volgende bevoorradingspost verliepen zeer voorspoedig. We hadden afgesproken dichter bij elkaar te blijven rijden en we hadden het geluk om in een grote groep terecht te komen, in wielertermen de zogenaamde 'bus'. Dit betekent overigens niet dat je zelf niet hoeft te trappen, maar de wind had beduidend minder vat op ons.

De tweede bevoorrading was werkelijk een feest. Het begon al met het laatste stuk ernaartoe: 7 km prachtig afdalen op een mooie en overzichtelijke weg. Dan de aankomst: Renee en Eveline hadden een fantastische lunch bereid: appelflappen, een lekker soepje, roereieren, gedroogde worstjes, boterhammen kaas en rauwe ham. Hiermee konden we onze ontembare kalorieenhonger stillen en dat hadden we nodig, want er stonden nog 60 km voor de boeg.
Andere teams kwamen jaloers bij ons kijken en ook de organisatie kon niet geloven wat de dames ons voorschotelden.

Met een goed gevulde maag begonnen we aan de spreekwoordelijke laatste loodjes. Het beste was er vanaf, maar de prachtige omgeving maakte soms dat je vergat dat je aan het fietsen was (nou ja, bijna dan). Het tempo was niet meer zo hoog als in de eerste 130 km, een heuveltje leek een berg. Op 20 km van de finish kregen we onze eerste lekke band van deze TFL. Het verwisselen van de binnenband kostte ons een half uur (en dan te bedenken dat in de formule 1 autosport 4 banden in 7-8 seconden gewisseld worden). Met name de verschillende pomptechnieken braken ons op. Dat moeten we toch beter trainen!

Om 19 uur finishten we in Belfort. Moe, lichtelijke verband door de zon en zeer voldaan. Het was een prachtige dag geweest. En 195 km fietsen hoeft dus niet alleen maar lijden te zijn, je kan ook genieten.

Morgen gaan we door de bergen van de Vogezen. Ha fijn, maar 150 km morgen en 2500 hoogtemeters, zeiden we vanavond onder het eten tegen elkaar. Zo snel kan het dus gaan. Wat objectief als een zware etappe beschouwd wordt, zien wij door onze roodverbrande zonnebril als een mooie trainingsrit. We zullen jullie morgen laten weten oe het ons vergaan is.

Wijj blijven genieten van jullie sms-jes en ander reacties. het is geweldig steunend als het thuisfront zo meeleeft. Leidt sosm wel tot misverstanden (nee, wij waren niet als derde binnen vandaag) als iemand per ongeluk onze tracker meeneemt, maar dat mag de pret niet drukken.

Voor vanavond welterusten, voor morgen weer gezond op!
Jacques van Seeters