195 kilometer genieten in het middelgebergte Jura

Vandaag de op 1 na langste etappe, 195 km dwars door de Jura. En wat was het genieten! Jawel, je leest het goed, genieten! Volop zon, nazomers temperatuurtje, geen hooggebergte meer, en een goed team waarmee we de noordenwind goed de baas konden. Het ging niet vanzelf, we moesten er wat wat voor doen. Want ook in deze rit zaten de nodige hoogtemeters. het routeboek gaf 1200 hm aan, maar wij hebben tegen de 2000 hm gemeten. Heuvel op, heuvel af, en af en toe een vlak stuk van 30 km.

Met het oog op de lange afstand, waren we vandaag wat vroeger vetrokken. 7.45 aan de start, 8 uur weg. met 4 graden was het buiten aan de frisse kant. De eerste 50 km waren continu berg op berg af. beetje Ardennen-achtig, maar dan wat hoger. Wel dezelfde wegenbouwer, want haarspeldbochten, daar doen ze niet aan: de weg kan gewoon recht naar boven aangelegd worden.

Na 50 km was de eerste bevoorrading. Het ontbijt was nog niet helemaal verteerd, dus we aten niet al te uitgebreid. De daarop volgende 80 km tot de volgende bevoorradingspost verliepen zeer voorspoedig. We hadden afgesproken dichter bij elkaar te blijven rijden en we hadden het geluk om in een grote groep terecht te komen, in wielertermen de zogenaamde 'bus'. Dit betekent overigens niet dat je zelf niet hoeft te trappen, maar de wind had beduidend minder vat op ons.

De tweede bevoorrading was werkelijk een feest. Het begon al met het laatste stuk ernaartoe: 7 km prachtig afdalen op een mooie en overzichtelijke weg. Dan de aankomst: Renee en Eveline hadden een fantastische lunch bereid: appelflappen, een lekker soepje, roereieren, gedroogde worstjes, boterhammen kaas en rauwe ham. Hiermee konden we onze ontembare kalorieenhonger stillen en dat hadden we nodig, want er stonden nog 60 km voor de boeg.
Andere teams kwamen jaloers bij ons kijken en ook de organisatie kon niet geloven wat de dames ons voorschotelden.

Met een goed gevulde maag begonnen we aan de spreekwoordelijke laatste loodjes. Het beste was er vanaf, maar de prachtige omgeving maakte soms dat je vergat dat je aan het fietsen was (nou ja, bijna dan). Het tempo was niet meer zo hoog als in de eerste 130 km, een heuveltje leek een berg. Op 20 km van de finish kregen we onze eerste lekke band van deze TFL. Het verwisselen van de binnenband kostte ons een half uur (en dan te bedenken dat in de formule 1 autosport 4 banden in 7-8 seconden gewisseld worden). Met name de verschillende pomptechnieken braken ons op. Dat moeten we toch beter trainen!

Om 19 uur finishten we in Belfort. Moe, lichtelijke verband door de zon en zeer voldaan. Het was een prachtige dag geweest. En 195 km fietsen hoeft dus niet alleen maar lijden te zijn, je kan ook genieten.

Morgen gaan we door de bergen van de Vogezen. Ha fijn, maar 150 km morgen en 2500 hoogtemeters, zeiden we vanavond onder het eten tegen elkaar. Zo snel kan het dus gaan. Wat objectief als een zware etappe beschouwd wordt, zien wij door onze roodverbrande zonnebril als een mooie trainingsrit. We zullen jullie morgen laten weten oe het ons vergaan is.

Wijj blijven genieten van jullie sms-jes en ander reacties. het is geweldig steunend als het thuisfront zo meeleeft. Leidt sosm wel tot misverstanden (nee, wij waren niet als derde binnen vandaag) als iemand per ongeluk onze tracker meeneemt, maar dat mag de pret niet drukken.

Voor vanavond welterusten, voor morgen weer gezond op!
Jacques van Seeters